چگونه فرهنگ ریاضی را گسترش دهیم درحالیکه درکشور ما اساس و پایه ریاضی متزلزل شده و در حال فروپاشی است.
ریاضیات، منطقی که هیچ ادعایی را بی برهان و هیچ گفتاری را بی استدلال نمیپذیرد.
ریاضیات، علمی که می تواند در روح تجلی یابد، باورها را عمیق و وزین سازد و انگیزه زیستن را در فرایندی دوری بازپروراند.
ریاضیات، هنر جهان شمول انسان که بی نیاز از ترجمه است و می تواند به آسانی بر دل نشیند.
ریاضیات، عبادتی که به سادگی اما پایدار بندگانش را به او می رساند.
صحبت از ریاضی است به عنوان یکی از تراوشات ضمیر آدمی منعکس کننده اراده فعال، سیر معنوی عقل و استدلال و علاقمندی به کمال زیبایی.
هیچ تا کنون با خود –یا در خود- اندیشیده اید که چه فاصله ای با آن دارید!؟
هیچ لذتی از ریاضیات برده اید!؟
آیا در محضر ریاضیدانانی که عین ریاضی اند و منطق و منش ریاضیات در درونشان گرد هم آمده، بوده اید!؟
اصلا فارغ از تعریف فوق به چه چیزی ریاضیات می گویید!؟ یا چه انتظاری از ریاضیات دارید!؟
ریاضیات ،علمی که تمام ناشدنی است؛ زوال نمی پذیرد، کهنگی ندارد و بر هر سنی نیز قابل درک و بسط است.
ریاضی یعنی حضور منطق، جسارت حل، وجود ترتیب، باور امکان، اختیار صبر و … در زندگی.
اگر اینگونه زیستید و البته رو بسوی آن یگانه بیکران داشتید، مطمئن باشید زندگی برایتان معنایی متفاوت، گسترده، همبند و زیباتر خواهد داشت.
خرجی هم ندارد، امکاناتی هم طلب نمی کند؛ تنها چند تایی قلم و تعداد ترجیحا نامتناهی کاغذ –یا جایی برای نوشتن- می خواهد. فقط همین!
و البته ذهنی که با ریاضیات قهر نباشد.
• گسترش فرهنگ ریاضی؛
• افزایش دانش عمومی وتقویت مهارتهای دانشآموزان در راستای برنامه درسی؛
• توسعه تفکر و خلاقیت؛
• توجه به استدلال ریاضی و منطق حاکم بر آن؛
• توجه به الگوها و کمک به توانایی استفاده از آنها
• توجه به محاسبههای ریاضی برای توسعه تفکر جبری و تواناییهای ذهنی دانشآموزان؛
• توجه به فرهنگ و تمدن ایرانی و اسلامی در بستر فرهنگ ریاضی جهانی؛
• توجه به کاربرد ریاضی در زندگی و علوم و فنآوری؛
• تقویت باورها و ارزشهای دینی اخلاقی و علمی.
کاش وقتی فرزندمان نمرهٔ هفده را به خانه آورد، به جای اینکه بگوییم بقیه چند شدند و معدل کلاس چند بود، بپرسیم در آزمون قبلی، نمره ات چند شده بود؟
وقتی که یاد گرفت، معدل پایین کلاس می تواند توجیهی برای نمرهٔ پایین او باشد، در بزرگسالی نیز، رفتارهای نادرست بزرگ دیگران را بهانه ای برای رفتارهای نادرست کوچک خود خواهد کرد.
او یاد میگیرد که وقتی دروغ گفت، در توجیهش بگوید: دیگران هم دروغ میگویند. بیشتر از من. او این نحوه استدلال را از ما آموخته است.
اما وقتی میپرسیم، نمرهٔ قبلیات چند بود، میآموزد که هر کس با گذشتهٔ خودش مقایسه می شود. او مسیر رشد و پیشرفت را طی خواهد کرد، بی آنکه جلوتر بودن دیگران، بیانگیزهاش کند و عقب ماندن اطرافیان، در دلش شادی نهانی ایجاد کند.
